تبليغاتX
همیشه تنها میمانم

همیشه تنها میمانم

پرنده ای که مال من نیست...صد تا قفسم دورش بکشم آخرش میپره

در این بازار نامردی به دنبال چه میگردی؟؟؟

نمی یابی نشان هرگز تو از عشق و جوان مردی...

برو بگذر از این بازار از این مستی و طنازی...

اگر چون کوه هم باشی در این دنیا تو میبازی....




سهم من از زندگانی هیچ بود...

دل به هرکس خوش نمودم پوچ بود...

رنج غربت بر تن خسته نشست...

درد تنهایی عمرم را شکست...

روزگارم بر خلاف آرزوهایم گذشت...

یک شبی عاشق شدم سالها پشیمانی گذشت............




اینجا...

در دنیای من گرگها هم افسردگی مفرط گرفتند...دیگر گوسفند نمیدرند...

به نی چوپان دل میسپارند و گریه میکنند...

+نوشته شده در 90/11/08ساعت0:52 ... | |

يه روز بهم گفت: «مي‌خوام باهات دوست باشم؛
آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام». بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلی
تنهام». يه روز ديگه بهم گفت: «مي‌خوام تا ابد باهات بمونم؛ آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام».
بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلي تنهام». يه روز ديگه گفت: «مي‌خوام برم يه جاي دور، جايي كه هيچ مزاحمي نباشه. بعد كه همه چيز روبراه شد تو هم بيا. آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام». بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه. من هم خيلي تنهام». يه روز تو نامه‌ش نوشت:

«من اينجا يه دوست پيدا كردم. آخه مي‌دوني؟من اينجا خيلي تنهام»

 براش يه لبخند كشيدم و
زيرش نوشتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلی تنهام».

 يه روز يه نامه نوشت و توش نوشت: «من قراره اينجا با اين دوستم تا ابد زندگي كنم. آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام». براش يه لبخند كشيدم و زيرش نوشتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه. من هم خيلي تنهام».

حالا ديگه اون تنها نيست و من از اين بابت خيلی خوشحالم و چيزی که بيشتر خوشحالم می کنه اينه که نمی دونه

                   من هنوز هم خيلي تنهام ....                                                           * so  emo *

                                                                  

                                                                                              

+نوشته شده در 90/01/10ساعت20:39 ... | |

دوستم مي گفت:يه جا سراغ داره که دل شکسته رو خوب مي خره!

آدرس اونجا رو به زحمت پيدا کردم.توي يکي از کوچه هاي تنگ و تاريک!

تابلوي مغازه خيلي قديميه طوري که اصلا معلوم نيست چي نوشته!فقط کلمه ي قلب و يه کلمه که نصفش پيداست ابد... که اونم به هزار مصيبت ميشه خوندش!

صاحب مغازه يه پيرمرده   

نشسته رو يه صندلي و داره با يه تيکه نخ محکم يه قلب رو وصله ميزنه

وااااااااي چقدر قلب اينجاس!!!

بزرگ کوچيک متوسط

يه سري شون تو شيشه الکل و يه سري هم خشک کرده زده به ديوار

ــ سلام........يه دل شکسته آوردم واسه فروش

ــ چند بار شکسته؟

ــ مگه مهمه؟

ــ بله هر چي کمتر بهتر!

ــ با اينها چي کار مي کني؟

ــ مگه نمي بيني؟

ــ آره خوب ولي واسه چي اينارو جمع ميکني؟؟

ــ بده اون دلتو ببينم چند مي ارزه؟

اون رو ور انداز مي کنه    زير لب يه چيزايي زمزمه مي کنه:

اين دو تا درست ميشه ... اين يکي خيلي بزرگه...

چند دقيقه فکر ميکنه...

ــ دل خودته يا پيداش کردي؟از کسي خريدي؟

ــ نه مال خودمه! چند مي خريش؟

ــ قيمتي نداره

ــ من اگه بخوام يکي ازت بخرم چند ميدي؟

ــ بستگي داره!

ــ به چي؟

ــ کدومش رو بخواي!

ــ مثلا اون

ــ فروشي نيست

ــ چرا ؟؟؟

ــ عطيقست

ــ مال کي بوده؟

ــ مجنون !

ــ ممممم ... خب اون ؟؟؟

ــ فروشي نيست

ــ آخه چرا مگه مال کيه؟؟

ــ سواد داري زيرش نوشته که...

ــ خب اون چي؟؟

ــ اون اصلا فروشي نيست

ــ مال کيه؟

ــ مال خودمه!!

ــ حالا مال منو چند مي خري؟

ــ يه کلام پنج هزار تومن!!!!

چشام از کاسه زد بيرون!!!

ــ آخه چرااا؟؟؟!!!

ــ قلبت خيلي وصله داره! چند جاش هم اصلا درست نمي شه! آدم معروفي هم که نيستي!

ــ خب نيستم ولي عاشق که هستم

با مسخره پوزخندي زدو گفت:

عاشق!!!!يه عشق زنده اصلا با عقل جور در نمي آد!اين قلب هايي که ميبيني همه مال عاشق هايي هست که از عشق حقيقي مردن پس تو چرا هنوز زنده اي؟؟؟(پس تو عاشق نبودي؟)نه قلبت به دردم نمي خوره !!!

دلمو ازش پس ميگيرم و تو راه همش به جمله ي آخر پيرمرد فکر مي کردم((يه عاشق زنده!اصلا با عقل جور در نمي آد...))

به خونه که رسيدم يه راست به تختم اومدم و خوابيدم.

تو خواب ديدم که دارم با قلبم صحبت مي کنم

اون مي گفت:چرا مي خواي منو بفروشي؟اصلا چرا انقدر احساساتي هستي که من رو اينقدر شکننده کردي؟مگه گناه من چي بود که مال تو شدم؟همه رو بهم ترجيح ميدي هيچ وقت به فکر من نبودي!حتي اون پير مرد هم واسه قلبش ارزش قائل بود و نمي خواست اونو بفروشه!اما تو...

بعد هم زد زير گريه

از خواب پريدم.عرق کرده بودم و چشام پر از اشک شده بود.دستمو رو قلبم گذاشتم و مدام تکرار ميکردم

دوستت دارم... دوستت دارم ...

ديگه حتي نمي زارم يه خراش کوچيک روت بيفته

قلبم تند تند ميزد    سرمو رو بالشم گذاشتم و با تکرار جمله ي دوستت دارم به خواب رفتم يه خواب ابدي...

+نوشته شده در 89/08/30ساعت19:24 ... | |

شاید

تنهایی من در ظلمت شب بود....

که این کلمه ی بی جان پر از روح را ساخت...

شاید هم گریزی بود بر هزار راز نهان...

که بگوید: راز تنهایی سکوت را ...

و بگوید... چه رازی است در سوت و کور خانه...

          آری حال می دانم سوت و کور یعنی چه؟!!...

          یعنی سکوت و تنهایی کنار وحشت یک راز نهان...

...

...

...

...          سوت و کور خونه وقتی... سایه ی تو رو سرم نیست...

                                      نده آزارم که دیگه... طاقتی تو این تنم نیست...

                                                 بی تو زندگیم چی میشه... شور عاشقیم چی میشه... 

              توکه داری میری اما...سرنوشت من چی میشه؟؟؟

                                                                                                                              رضایا.مهراز

+نوشته شده در 89/02/13ساعت13:43 ... | |

 

پسرک هیچی نداشت     جز یه ساز و یه صدا

                                                ساز و عشقش هم گذاشت     پای یک نگاه پاک

اما افسوس رنگ تقدیر      تار عشقمو برید

                                                بازم افسوس که غریبه       زودتر از من تو رو دید

ندونستم قسمت من        از تو فقط همین نگاهه

                                                 ندونستم این نگاهم          یه دروغه یه فریبه
 
قسمت منم همش همینه    هنوزم این دل من تنهاترینه

آخه تقصیر چیه...                                      آخره عشق همینه همینه...

+نوشته شده در 89/02/03ساعت20:19 ... | |

              

                             آمد از باغ نگاهم برگ سبزی چید و رفت 
                                                                                  واژه امید از چشمان من دزدید و رفت
                             او که عمری با غزلهای دلم خو کرده بود 
                                                                                  عاقبت از ایل چشم شاعرم کوچید و رفت 
                            کوچه کوچه بغض هایم شد مسیر رفتنش 
                                                                                
   هق هق این کودک . احساس را نشنید و رفت 
                            دفتر غم های من در پیش چشمش باز بود 
                                                                                   خاطرات تلخ و شیرینی به من بخشید و رفت 
                             گرچه او مرهم نشد بر زخم های قلب من 
                                                                                   روی زخم کهنه ام مُشتی نمک پاشید و رفت
                             گریه هایش را درون بقچه ای پیچیده بود 
                                                                                   وقت رفتن با لبی خندان مرا بوسید و رفت

+نوشته شده در 89/01/21ساعت15:25 ... | |

 

 

+نوشته شده در 88/12/29ساعت12:34 ... | |

واقعا دوستت دارم ...


گرچه شايد گاهي
چنين به نظر نرسد


گاه شايد به نظررسد
كه عاشق تو نيستم

گاه شايد به نظر رسد
كه حتي دوستت هم ندارم

ولي درست در همين زمان هااست
كه بايد بيش از هميشه

مرا درك كني
چون در همين زمان هاست

كه بيش از هميشه عاشق تو هستم
ولي احساساتم جريحه دار شده است

با اين كه نمي خواهم
مي بينم كه نسبت به تو

سرد و بي تفاوتم
درست در همين زمان هاست كه مي بينم

بيان احساساتم برايم خيلي دشوار مي شود
اغلب كرده تو ؛كه احساسات مرا جريحه دار كرده است

بسيار كوچك است

ولي آن گاه كه كسي را دوست داري
آن سان كه من تو را دوست داري

هركاهي ؛كوهي مي شود
و پيش از هر چيزي اين به ذهنم مي رسد

كه دوستم نداري

خواهش مي كنم با من صبور باش
مي خواهم با احساساتم

صادق تر باشم
و مي كوشم كه اين چنين حساس نباشم

ولي با اين همه

فكر مي كنم كه بايد كاملا اطمينان داشته باشي
كه هميشه
از همه راههاي ممكن

عاشق تو هستم
...

+نوشته شده در 88/12/13ساعت12:32 ... | |

ای دل.به کمال عشق آراستمت...

  وز هر چه به غیر عشق پیراستمت...

        یک عمر اگر سوختم و کاستمت...

           امروز چنان شدی که خواستمت...

ای عشق غم تو سوخت بسیار مرا...

            آویخت مسیح وار . بر دار مرا...

               چنان که دلت خواست . بیازار مرا...

                       مگذار مرا ز دست . مگذار مرا...

ای عشق. پناهگاه پنداشتمت...

     ای چاه نهفته! راه پنداشتمت...

      ای چشم سیاه...آه ای چشم سیاه...

                      آتش بودی نگاه پنداشتمت...

ای عشق در آتش تو فریاد خوش است...

       هرکس که در آتش تو افتاد خوش است...

              بیداد خوش است از تو. وز هستی ما...

                 خاکسترکی سپرده بر باد خوش است...

ای عشق شکسته ایم مشکن ما را...

                                                 اینگونه به خاک ره میفکن ما را...

ما در تو به چشم دوستی میبینیم...

                                                 ای دوست مبین به چشم دشمن ما را...

+نوشته شده در 88/09/28ساعت15:46 ... | |

مهرداد اوستا در جوانی عاشق دختری شده و قرار ازدواج می گذارند.

دختر جوان به دلیل رفت و آمد هایی که به دربار شاه داشته ، پس از مدتی مورد توجه شاه قرار گرفته و شاه به او پیشنهاد ازدواج می دهد.

دوستان نزدیک اوستا که از این جریان باخبر می شوند، به هر نحوی که اوستا متوجه خیانت نامزدش نشود سعی می کنند عقیده ی او را در ادامه ی ارتباط با نامزدش تغییر دهند .

ولی اوستا به هیچ وجه حاضر به بر هم زدن نامزدی و قول خود نمی شود .

تا اینکه یک روز  مهرداد اوستا به همراه دوستانش ، نامزد خود را در لباسی که هدیه ای از اوستا بوده ، در حال سوار شدن بر خودروی مخصوص دربار می بیند...

مهرداد اوستا ماه ها دچار افسردگی شده و تبدیل به انسانی ساکت و کم حرف می شود.

سالها بعد از پیروزی انقلاب ، وقتی شاه از دنیا می رود ، زن های شاه از ترس فرح ، هر کدام به کشوری می روند و نامزد اوستا به فرانسه .

در همان روزها ، نامزد اوستا به یاد عشق دیرین خود افتاده و دچار عذاب وجدان می شود .

و در نامه ای از مهرداد اوستا می خواهد که او را ببخشد.

       اوستا نیز در پاسخ نامه ی او تنها این شعر را می سراید....

وفا نكردي و كردم، خطا نديدي و ديدم

شكستي و نشكستم، بُريدي و نبريدم


اگر ز خلق ملامت، و گر ز كرده ندامت
كشيدم از تو كشيدم، شنيدم از تو شنيدم

كي ام، شكوفه اشكي كه در هواي تو هر شب
ز چشم ناله شكفتم، به روي شكوه دويدم

مرا نصيب غم آمد، به شادي همه عالم
چرا كه از همه عالم، محبت تو گزيدم

چو شمع خنده نكردي، مگر به روز سياهم
چو بخت جلوه نكردي، مگر ز موي سپيدم

بجز وفا و عنايت، نماند در همه عالم
ندامتي كه نبردم، ملامتي كه نديدم

نبود از تو گريزي چنين كه بار غم دل
ز دست شكوه گرفتم، بدوش ناله كشيدم

جواني ام به سمند شتاب مي شد و از پي
چو گرد در قدم او، دويدم و نرسيدم

به روي بخت ز ديده، ز چهر عمر به گردون
گهي چو اشك نشستم، گهي چو رنگ پريدم

وفا نكردي و كردم، بسر نبردي و بردم
ثبات عهد مرا ديدي اي فروغ اميدم؟

                                                                                                             نتیجه میگیریم دخترا نامرد اند نقطه...

+نوشته شده در 88/09/13ساعت15:20 ... | |